5.1.26

فكر ميكنم ميداني چقدر از ارتفاع ميترسيد حالتي داشت ك اگو از طبقه اول به پايين نگاه كند سرش گيج ميرفت و حالت تهوّع بخش دست ميداد ؛ اما نميدانم چگونه تنها تنوانست روي ان پنجره نازك ك ارتفاعش زياد بود بنشيند پاهايش را اويزان كند و پشت ب پشت سيگار بكشد شايد به علت سوزشي بود كه در زير شكمش حس ميكرد يا براي اينكه روز به روز قيافه اش زنانه تر ميشد شايد نميتوانست از كارت ترددي ك شبها خوابش را ميديد استفاده كند و الا جايش در سطل اشغال آقاي مزدراني بود ، شايد هر بار كه ميخاست خودش را بالا بكشد پدر و مادرش روي حساب مهرباني با لگد محكم ب فرق سرش ميكوبيدند و او را به عمق هاي بيشتري ميفرستادند ، شايد بخاطر اين بود ك اشتباهي بود ؛ شايد از همان اول بايد ديواري ك دور خود كشيده بود را بلند تر و محكم تر مي ساخت ك كسي نتواند بشكندش يا از بالآي ان بيايد ، شايد مقدازي خسه بود ، مثلا مقداري از شرايطش حالش بهم ميخورد و مقداري دلش ميخاس بميرد ولي ان قرص ها .. ان قرص هاي لعنتي حتي حس ناراحتي اش را هم ازش گرفته بودند و او را ب عمق خنثي ايه مطلق برده بودند ، دنيايي ك ديگر با كشيدن تيغ أرضا نميشد ، با مشت زدن چيزي حل نميشد و با خوردن ان قرص ها خابش نميبرد و فقد بيهوش ميشد ، فقط تنها چيزي ك لبخند شيطنت اميزي بر لبان كبودش مي اوردند ٢٦٠ دانه قرصي بود ك ذخيره كرده بود .