5.2.9

حالتي شده است كه مادرش روزي هزار بار به خودش براي زاييدن همچين نكبتي فحش ميدهد و پدرش با دستان لرزانش غم هاي توي چشمانش را ميچيند مبادا كسي نبيند . خودش هم كه نگويم يا كنج ديوار پاهاي كبودش بغل كرده و با زخم هايش بازي ميكند يا سرش را از پنجره بيرون انداخته و باد بجاي مادرش موهايش را نوازش ميكند ؛ قطرهاش اشك با صورتش قرارداد ساعتي بسته اند و تفريحش كشيدن ناخن روي ديوار است خعلي كه حالش خوب باشد با خودش شرط ميبند كه دانه قرصش را از ان ارتفاع كنار شمعداني زشتش بيندازد ، چندباري هم ديدم ام ك سيگارش را از فيلتر اتش زده و احمق تر از اين حرفاست ك متوجه شود ، ديگر دعا به گردن نمي اندازد و تسبيحش جايش زير بالشتش است ، شبها روي تختش نميخوابد چون ديگر تحمل ديدنه زيبايي اسمان را ندارد بعضي وقت هاهم شيطان ميشود و روي پنجره مي ايستد ميدانم ان لحظه به تنها چيزي كه فكر نميكند افتادن است ، بعضي وخت ها كه ميخندد گلويش قرمز ميشود و زير دلش درد ميسوزد چند ثانيه به يك نقطه خيره ميشود و نميدانم چگونه اين حجم از خوشالي به گريه تبديل ميشود جالب است حتي ديگر از من هم نميترسد و به سراغ دفترنقاشي اش نميرود ك قيافه كريهم را بكشد يا به دوستانش بگويد ميترسم فقد رويش را برميگرداند ، گهگاهي ميترسانتم . ميداني چند وقتيست بد نگرانش شده ام ..