5.4.1

پيشاني اش را بوسيدم و از روي تخت جسم نيمه جانش را بلند كردم ، دستي به موهايش كشيدم و صورتش را تميز كردم قرص هايش را در دهانش گذاشتم و قسمش دادم ك قورتشان بدهد ، پيراهن سبزلجني مورد علاقه اش را تنش كردم و با لبخندي تلخ دكمه هايش را بستم فقط نگاهم ميكرد و لبخند ميزد در نگاهش چيزي مثل اينك تو خدا نيستي و مجبور نيستي از من مراقبت كني بود ولي هم من هم او ميدانستيم خدا هيچگاه از اين منطقه عبور نميكند ، روي ناخن هاي شيار شيار شده اش سوهان سطحي اي كشيدم محض اينك ب موهاي پريشانش گير نكند ، زير دستانش را گرفتم و او را به لب پنجره بردم ماه كاملا مشخص بود و ستاره ي كوچك كم نوري طبق معمول همراهش بود ، ميله هاي زنگ زده را محكم گرف و أرام گريه ميكرد ميديمش ك با هر قطره اشك يك سانت از قدش كم ميشود تا جايي ك روي زمين افتاد اما هنوز يك دستش را محكم به ميله پنجره قفل كرده بود . انقدر كه خودش را قانع كرده بود من هم قانع شدم كه روزي ستاره ي كوچك كم نورش پايين مي أيد و او را ميبرد و دوباره از حال رفت ..